De naakte waarheid?

De naakte waarheid

In de 11 jaar dat ik met mijn lief gesprekken voer met mensen over datgene dat er echt toe doet, komt regelmatig het woord loslaten of toelaten voor. Dit loslaten klinkt vaak makkelijker als ik het aan anderen vertel, want ik ben niet zo´n geweldige loslater. Sterker zelfs, ik ben een stevige vasthouder. ´Gooi geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt` is zo’n zinnetje dat automatisch oppopt. Diezelfde schoenen kwamen ook voor als terloops werd gezegd dat je aan iemands schoenen kan zien of hij/zij zich goed kan bedruipen. Dus nu heb ik een kast vol met oude schoenen voor het geval het ooit nog eens van pas komt en ook nette nieuwe schoenen want het is toch wel belangrijk dat men mij niet als een armoedzaaier ziet. Want daar is het derde zinnetje: wat zullen de buren er wel niet van denken. Dus dat loslaten….. tja een dingetje. En nu heb ik dan ineens het meest enge gedaan dat ik me kan voorstellen, ik heb mijn zekerheid aan een top vast inkomen en zekere status los-ge-laten. Vanaf 1 april ben ik een 46-jarige zonder werk die bij de bekende overheidsinstantie aan moet kloppen voor een uitkering. En dat heb ik geheel zelf gedaan zonder dat er een geweldige andere dijk van een baan met dito salaris in the pocket is of een oprot premie. In tegendeel, ik ga het onzekere pad bewandelen van zelfstandig ondernemerschap. Absoluut niet voor komend in mijn familie (zover ik weet), heb ook geen verstand van boekhouden en ben nog nooit in mijn leven niet in een vorm van loondienst geweest. Grote grap 1 april? Nee de naakte waarheid, waardoor ik al minstens een maand op zo’n zoet zuur hoog koord loop met aan de ene kant blinde paniek en aan de andere kant euforie. Ach dat zal vast bij het ondernemerschap horen toch?